Krzysztof Miklaszewski – przewodniczący


Krzysztof Miklaszewski (ur.30.V.1944), scenarzysta i reżyser filmu dokumentalnego i oświatowego (uprawnienia kategorii I), absolwent dwóch fakultetów Uniwersytetu Jagiellońskiego, stypendysta amerykański (State Department – Washington) i brytyjski (Visiting Fellow of Staffordshire Polytechnic, BBC London), dziennikarz, komentator i reżyser telewizyjny (1972 – 2007), autor znanych i uznanych cykli telewizyjnych (m.in.: „Twarze Teatru”, „Anatomia spektaklu”, „Opowieści niesamowite Stanisława Hadyny”, „Pitaval Polski”, „Na cenzurowanym”), autor adaptacji Teatru TV, wykładowca polskich (ASP Kraków i PWST Kraków) (1971 – 1990) i zagranicznych (Wielka Brytania – 33 college’ów, USA, Meksyk, Niemcy, Włochy, Finlandia, Rosja, Ukraina, Łotwa) (1984 – 2010) uczelni artystycznych, reżyser teatralny, kierownik literacki (Kraków – Teatr STU, Teatr Ludowy, Narodowy Stary Teatr; Szczecin – Teatr Polski, Warszawa – Teatr Rampa) i artystyczny (Teatr Rampa); współpracownik Tadeusza Kantora i aktor Teatru Cricot – 2 (1974 – 1987), krytyk teatralny i filmowy, autor scenariuszy i adaptacji scenicznych (m.in. współautor rewolucyjnych spektakli teatru studenckiego w latach 1969 – 1971: „Spadanie” i „Sennik polski”), autor książek o teatrze (7 książek o Kantorze, w tym 3 w językach obcych, 2 o aktorach) i literaturze (Gombrowicz , Schulz), autor podręcznika o filmie dokumentalnym.

 

Najważniejsze realizacje w filmie dokumentalnym (spośród 120 zrealizowanych w latach 1973 – 2010):

„Anus Mundi” (1973) – Oświęcim oczyma Wiesława Kielara, operatora filmowego więźnia z pierwszego transportu do Auschwitz; „Szatnia Tadeusza Kantora” (1974) – pierwszy polski film o Teatrze Kantora najczęściej pokazywany film o Kantorze zagranicą;
„Scena kameralna z reżyserem” (1975) – filmowy zapis aktorskich perturbacji Andrzeja Wajdy w telewizyjnej adaptacji „Pogardy” Moravii;
„Witkacy pod namiotem” (1977) – zaliczona do czołowej dwudziestki polskiego dokumentu lat 70-tych anatomia procesu narodzin musicalu „Szalona lokomotywa”;
„Prawo do sceny” (1978) – interwencyjny dokument o niewidomej aktorce, która utraciwszy wzrok w Powstaniu Warszawskim nie zrezygnowała nigdy ze sceny;
„Zawsze w sobotę czyli Pamiętnik Piotra S.” (1981) – film-„półkownik ” ukazujący krakowską Piwnicę pod Baranami” w burzliwym początku lat 80-tych przez pryzmat marzeń i zachowań twórcy tego kabaretu – Piotra Skrzyneckiego;
„Pora na Nikifora” (1985) – socjologicznie wstydliwy dokument recepcji Nikifora;
„Ja – Mistrz” (1986) – twórczy wizerunek gniewnego Tadeusza Kantora w splocie awantur (Nagroda XV Przegladu Filmów o Sztuce – Zakopane 1988);
„Ameryka Allena Ginsberga” (1987) – film – „półkownik”, przywołujący beatnikowską wizję USA;
„W naturze polskiej jest jakiś…błąd” (1988) – dokument fabularyzowany o Włodzimierzu Tetmajerze;
„Kantor on Malczewski: A Personal Vision” (1990) – Malczewski, widziany oczyma Kantora (produkcja dla londyńskiej Barbican Gallery);
„Lechu czyli każdy” (1991) – filmowy zapis „kino-teatru” o Wałęsie
„Edynburga Janusowe Oblicze” (1992) – dwuczęściowy reportaż artystyczny z Festiwalu Sztuki w Edynburgu;
„Vladek” (1993) – filmowy homage a Vladek Sheybal;
„Ten krakowski Kazimierz” (1994) – portret zaniedbanej dzielnicy żydowskiej Krakowa;
„Oskar …Oscar” (1994) – odbrązawiająca postać legendarnego Oskara Schindlera opowieść jego polskich pracowników (Nagroda Publiczności I Ogólnopolskiego Niezależnego Przeglądu Form Dokumentalnych – NURT 95)
„Auschwitz” (1995) – oświęcimski tryptyk, prezentujący historię, teraźniejszość i przyszłość obozu językiem współczesnych wyobrażeń, prostujących wszystkie mity i zakłamania (oficjalny film Państwowego Muzeum Auschwitz- Birkenau);
„Z Wittgensteinem pod prąd” (1996) – reportaż komiczny z dziennikarskiej majówki na Wiśle śladami wielkiego filozofa;
„Ostatnia szansa Wielopola” (1996) – portret upadającej w epoce polskiej transformacji biednej wsi – miejsca narodzin Tadeusza Kantora;
„Akcja: Komin” (1998) – dokumentalna rekonstrukcja słynnej akcji Solidarności – wywieszenia flagi papieskiej na najwyższym kominie Krakowa w czasie pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski;
„Polski Rektor z Łemkowyny” (2000) – portret pierwszego grekokatolickiego rektora UJ – twórcy nowoczesnej polskiej chemii;
„Lot” (2001) – pierwszy polski dokument o całosci dzieła teatralnego Konrada Swinarskiego;
„Wędrówka czyli Życie w Sztuce” (2002) – impresja dokumentalna sumująca życiową i artystyczną drogę Tadeusza Kantora (dokument zrealizowany we współpracy z Festiwalem Kraków 2000 i Instytutem Kultury Polskiej w Londynie, laureat Nagrody L’Ecole de Łódź – Paris 2002)
„Marzec buntu i nadziei” (2003) – próba historycznej weryfikacji Marca 1968 w Polsce poprzez dokonania młodej niezależnej sztuki;
„Sceny z „Umarłej Klasy” (2005) – filmowy zapis unikatowego spektaklu w autentycznej scenerii klasy szkolnej Tadeusza Kantora;
„Brandstaetter Kazimierza Brauna” (2006) – anatomia spektaklu znanego reżysera (produkcja dla Polskiego Wydawnictwa Audiowizualnego);
„Apteka pod Orłem” (2007) – nostalgiczne dokumentalne wspomnienie dziejów polskiej apteki w krakowskim getcie żydowskim i jej bohaterskiego właściciela (Nagroda za najlepszy film dokumentalny – Hollywood Eagle Documentary Award 2008 – Polish Film Festival – Los Angeles 2008);
„Gra o sukces z ratelem w tle” (2008) – dokumentalna rejestracja procesu przywracania do życia grupy społecznie „wykluczonych”;
„Wielka Wojna na Wschodzie” (2009) – 8-odcinkowy cykl filmów dla Discovery Historia – pierwszy polski zapis dokumentarny bitwy polsko-bolszewickiej (1919-1921) (ponad 150 emisji ) wydany osobno na dwóch płytach DVD (2010), a potem jako insert do „Gazety Wyborczej” (2011), (nagroda specjalna Ministra Kultury i Sztuki);
„tadeusz.kantor@europa.pl” (2010) – film o recepcji sztuki Tadeusza Kantora w Europie 20 lat po śmierci.